desconocidos,
la pena me envuelve,
pequeña armonía de ceniza, tú,
siguen mis pasos acotando una lágrima en sus recodos.
parecemos el club de la serpiente, con nuestro todo que es un algo... ese no sé qué, un tode ti, un 'esto'.
sábado, 14 de junio de 2008
lunes, 19 de mayo de 2008
para tenerte sobre mis manos
en un mar de autismo, a la deriva de besos fríos.
salgo de mi cueva de inmortales para encontrarme con cientos de proyectos: facultades tomadas, cursillos creativos de escritura, guitarras noctámbulas, exámenes, versos, libros y más libros. viajes, autobuses, horas de sueño y no-sueño, metafísica, asambleas a decenas y abrazos que sí abrigan.
este ha sido mi último mes,
mi próximo mes será algo parecido.
salgo de mi cueva de inmortales para encontrarme con cientos de proyectos: facultades tomadas, cursillos creativos de escritura, guitarras noctámbulas, exámenes, versos, libros y más libros. viajes, autobuses, horas de sueño y no-sueño, metafísica, asambleas a decenas y abrazos que sí abrigan.
este ha sido mi último mes,
mi próximo mes será algo parecido.
martes, 22 de abril de 2008
siento que no tengo sueño y no puedo descansar
el dr. me recomienda que no me quite mi abrigo, que no esté ya más contigo...
demasiadas cosas recientemente.
aunque este demasiadas no sea malo en absoluto.
iván está ahí, con sus canciones y mis oídos.
yo estoy más activo que nunca.
aunque siempre en mi lado distante del espejo.
con cafés, cañas, versos escasos,
con mis pies fríos
y mis noches de viernes.
con mis cicatrices a veces oscuras, últimamente risueñas.
demasiadas cosas recientemente.
aunque este demasiadas no sea malo en absoluto.
iván está ahí, con sus canciones y mis oídos.
yo estoy más activo que nunca.
aunque siempre en mi lado distante del espejo.
con cafés, cañas, versos escasos,
con mis pies fríos
y mis noches de viernes.
con mis cicatrices a veces oscuras, últimamente risueñas.
martes, 8 de abril de 2008
cine cine cine.
what's sleeping in our souls?
poesía de baño,
de autobús,
de salas de espera,
de cinco minutos cuando en el horno se hace el pollo.
el tiempo para la lectura ha desfasado un poco.
curro me pidió que le enseñara al mundo algo de magia.
una vegada ja et vaig parlar de màgia,
recordo que et vaig dir que tothom té un tipus de màgia
que aquesta té un nom concret,
que ningú l'anomena màgia,
però que realment sí és màgia.
poesía de baño,
de autobús,
de salas de espera,
de cinco minutos cuando en el horno se hace el pollo.
el tiempo para la lectura ha desfasado un poco.
curro me pidió que le enseñara al mundo algo de magia.
una vegada ja et vaig parlar de màgia,
recordo que et vaig dir que tothom té un tipus de màgia
que aquesta té un nom concret,
que ningú l'anomena màgia,
però que realment sí és màgia.
domingo, 30 de marzo de 2008
helter skelter.
por si te acuerdas de mí
te he apuntado en una barra de hielo
mi dirección y mis mejores deseos
(¡que te follen!)
vuelve la perra vida,
entre ascensores y clases.
estudiar más que nunca es sólo un modo de evadirme.
en el fondo, soy algo positivo, tú lo has dicho, Z.
aunque en ese ser positivo haya algo de cinismo.
pero...
¿quién no es cínico?
te he apuntado en una barra de hielo
mi dirección y mis mejores deseos
(¡que te follen!)
vuelve la perra vida,
entre ascensores y clases.
estudiar más que nunca es sólo un modo de evadirme.
en el fondo, soy algo positivo, tú lo has dicho, Z.
aunque en ese ser positivo haya algo de cinismo.
pero...
¿quién no es cínico?
sábado, 22 de marzo de 2008
...through the people i have known
manú,
hace un tiempo, tal vez dos años,
tal vez sólo unos meses,
descubrió que ya no sabía llorar de verdad, tal vez fuese culpa de la oftalmóloga, culpa por haberle dicho que apenas tenía lágrima en sus ojos, quizá es psicosomático.
Manú sigue creyendo que se ha quedado con los ojos secos por haber llorado tanto de pequeño.
hoy, me levanté tarde, de verdad, tan tarde que creí que había desperdiciado un gran día, o una gran mañana. pero eso no importa. salí a comprar esa gorra con que me había encaprichado y mira por donde, me crucé con una llamada de mi hermano y acabé comprándole un kilo de fresas.
creo que no podría haber hecho nada mejor en todo el día, ir al mercado a por un kilo de fresas.
es extraño que sean precisamente sean las fresas las que me rescaten de esa mañana tan nostálgica.
hace un tiempo, tal vez dos años,
tal vez sólo unos meses,
descubrió que ya no sabía llorar de verdad, tal vez fuese culpa de la oftalmóloga, culpa por haberle dicho que apenas tenía lágrima en sus ojos, quizá es psicosomático.
Manú sigue creyendo que se ha quedado con los ojos secos por haber llorado tanto de pequeño.
hoy, me levanté tarde, de verdad, tan tarde que creí que había desperdiciado un gran día, o una gran mañana. pero eso no importa. salí a comprar esa gorra con que me había encaprichado y mira por donde, me crucé con una llamada de mi hermano y acabé comprándole un kilo de fresas.
creo que no podría haber hecho nada mejor en todo el día, ir al mercado a por un kilo de fresas.
es extraño que sean precisamente sean las fresas las que me rescaten de esa mañana tan nostálgica.
domingo, 16 de marzo de 2008
¿dónde estás, maga?
ginebra en taza, que beber un sábado por la noche
gin xoriguer con limonada,
como refresco.
no es que pretenda la bohemia de esta forma.
###
mañana,
de un salto a la isla.
mi pequeño calabozo de aire*
con mis ganas de nada
y mi sueños en almíbar
podrido.
los miércoles, en enero, fueron sólo casualidades
igual que los jueves
y los domingos.
febrero pasó como un llanto progresivo:
del sol enrarecido a la muerte ascendente.
pasos distintos de oler:
tú creías morir en tus cenizas
y curarte entre mis brazos.
yo quería esconderte de cenizas
y una muerte de insecto:
ser fragilidad contaminada
por tus pechos.
mañana, de un salto a la isla
y tú distante,
y yo lejano,
abrigado entre vientos
que observan mis lunares y cicatrices.
###
*de Julio Cortázar, Preámbulo a las instrucciones para dar cuerda a un reloj
Granada, en periodos no lectivos se queda vacía.
yo en periodos no lectivos también.
demasiado tiempo libre,
uno necesita tener la mente ocupada
que luego afloran mis ideas más crudas y profundas
(esa noche fue de caladas en el balcón, de pensar y rodar)
gin xoriguer con limonada,
como refresco.
no es que pretenda la bohemia de esta forma.
###
mañana,
de un salto a la isla.
mi pequeño calabozo de aire*
con mis ganas de nada
y mi sueños en almíbar
podrido.
los miércoles, en enero, fueron sólo casualidades
igual que los jueves
y los domingos.
febrero pasó como un llanto progresivo:
del sol enrarecido a la muerte ascendente.
pasos distintos de oler:
tú creías morir en tus cenizas
y curarte entre mis brazos.
yo quería esconderte de cenizas
y una muerte de insecto:
ser fragilidad contaminada
por tus pechos.
mañana, de un salto a la isla
y tú distante,
y yo lejano,
abrigado entre vientos
que observan mis lunares y cicatrices.
###
*de Julio Cortázar, Preámbulo a las instrucciones para dar cuerda a un reloj
Granada, en periodos no lectivos se queda vacía.
yo en periodos no lectivos también.
demasiado tiempo libre,
uno necesita tener la mente ocupada
que luego afloran mis ideas más crudas y profundas
(esa noche fue de caladas en el balcón, de pensar y rodar)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
